نوشته‌ها

معرفی پروتکل های مسیریابی Dynamic Routing سیسکو

معرفی پروتکل های مسیریابی Dynamic Routing سیسکو

معرفی پروتکل های مسیریابی Dynamic Routing سیسکو :همانطور که گفته شد پروتکل های مسیریابی به سه دسته Distance Vector و Link State و Hybrid تقسیم بندی می شوند ، در این نکته قصد داریم پروتکل های مسیریابی یا روتینگ Distance Vector که ساده ترین نوع پروتکل های مسیریابی هستند را برای شما تشریح کنیم. همانطور که از نام اینگونه پروتکل ها نیز پیداست از دو فاکتور Distance یا مسافت و Vector یا جهت برای پیدا کردن مقصد استفاده می کنند. روترهایی که از پروتکل های مسیریابی Distance Vector استفاده می کنند به روترهای همسایه یا Neighbor های خود در خصوص توپولوژی شبکه و تغییراتی که در وهله های زمانی متفاوت انجام می شود اطلاع رسانی می کنند ، این اطلاع رسانی با استفاده از Broadcast انجام می شود و از آدرس IP ای به شکل 255.255.255.255 برای اینکار استفاده می کند.

پروتکل های Distance Vector از الگوریتم Bellman-Ford برای پیدا کردن بهترین مسیر برای رسیدن به مقصد استفاده می کنند.

روترهای مورداستفاده درتوپولوژی های Distance Vector برای اینکه ازاطلاعات موجوددرRouting Tableهای روترهای همسایه خودمطلع شوندبررویInterfaceهای خوددرخواست راBroadcastمیکنند.

همچنین این پروتکل ها برای Share کردن اطلاعات Routing Protocol خود نیز از ساختار Broadcasting استفاده می کنند.

معرفی پروتکل های مسیریابی Distance Vector

الگوریتم های Distance Vector تغییراتی که در Routing Table انجام می شود را بلافاصله برای روترهای همسایه خود در همه جهات ( روی همه Interface ) ارسال می کنند. با هر تبادلی که انجام می شود ، روتر Distance Value مربوط به Route دریافت شده را افزایش می دهد و Distance Value خودش را نیز بر روی Route های جدید قرار می دهد. روتری که این تغییرات یا Update ها را دریافت می کند نیز به همین ترتیب Route های خودشان را بر روی این Table قرار می دهند و برای روترهای باقی مانده ارسال می کنند ، این فرآیند به همین شکل ادامه پیدا می کند.

پروتکل های مسیریابی Distance Vector

پروتکل های Distance Vector به این موضوع توجه نمی کنند که چه کسی به Update هایی که ارسال می شوند گوش می کند ، جالب اینجاست بدانید پروتکل های Distance Vector حتی در صورتیکه هیچ تغییری در Routing Protocol خود نداشته باشند نیز بصورت متناوب Routing Table خود را Broadcast می کنند ، یعنی حتی اگر توپولوژی شبکه شما تغییر هم نکرده باشد Broadcasting انجام می شود.

پروتکل های Distance Vector ساده ترین نوع از پروتکل های مسیریابی یا Dynamic Routing هستند که در مجموعه سه تایی که عنوان شد قرار می گیرند. پیاده سازی و رفع ایراد این نوع از پروتکل ها بسیار ساده است ، همچنین روتر برای انجام فرآیند های پردازشی نیاز به منابع بسیار کمتری دارد. منطق کاری Distance Vector ها ساده است ، آنها Routing Update ها را دریافت می کنند ، مقدار Metric را افزایش می دهند ، نتایج را با مقدادیر موجود در Routing Table خود مقایسه می کنند و در صورت نیاز Routing Table را Update می کنند. پروتکل هایی مثل Routing Information Protocol یا RIP نسخه یک و Interior Gateway Routing Protocol یا IGRP از مهمترین و معروف ترین پروتکل های Dynamic Routing موجود در روترهای امروزی می باشند.

معرفی پروتکل های مسیریابی Link State

در اینجا قصد داریم به شما پروتکل های مسیریابی Link state را معرفی کنیم و تفاوت های آن با پروتکل های Distance Vector را نیز عنوان کنیم. پروتکل های Link State بر خلاف پروتکل های Distance Vector شبکه ها را در قالب Hop Count و تعداد روترهای موجود در آن نمی بینند در عوض یک دیدگاه جامع و کامل در خصوص توپولوژی های مورد استفاده در شبکه ایجاد می کنند که همه جزئیات شبکه های موجود در توپولوژی را در خود دارد ، تمامی روترها با Cost های آنها در این دید جامع و کامل وجود خواهند داشت.

در پروتکل های Link State هر یک از روترهایی که از یکی از پروتکل های Link State استفاده می کند اطلاعات کاملی در خصوص خود روتر ، لینک های مستقیم متصل شده به آن و وضعیت آن لینک ها را در اختیار شبکه قرار می دهد. این اطلاعات توسط پیام های Multicast به همه روترهای موجود در شبکه ارسال می شود دقیقا بر خلاف پروتکل های مسیریابی Distance Vector که اینکار را به وسیله استفاده از فرآیند Broadcast انجام می دادند. فرآیند مسیریابی Link State به گونه ای است که با ایجاد شدن کوچکترین تغییری در توپولوژی شبکه های موجود بلافاصله این تغییر بصورت Incremental برای سایر روترها هم ارسال می شود تا توپولوژی شبکه روی همه روترها همیشه بروز باشد.

هر کدام از روترهای موجود در شبکه های Link State یک کپی از این توپولوژی شبکه را در خود دارند و آن را تغییر نمی دهند ، بعد از اینکه آخرین تغییرات شبکه ها را دریافت کردند هر روتر بصورت کاملا مستقل به محاسبه بهترین مسیرها برای رسیدن به شبکه های مقصد می پردازد.

معرفی پروتکل های مسیریابی Link State

پروتکل های مسیریابی Link State بر اساس الگوریتمی به نام Shortest Path First یا SFP برای پیدا کردن بهترین مسیر برای رسیدن به مقصد پایه ریزی شده اند. نام دیگر این الگوریتم Dijkstra است. در الگوریتم Shortest Path First یا SPF زمانیکه وضعیت یک لینک ارتباطی تغییر می کند ، یک Routing Update که به عنوان Link-State Advertisement یا LSA شناخته می شود ایجاد می شود و بین تمامی روترهای موجود تبادل می شود.

زمانیکه یک روتر LSA Routing Update را دریافت می کند ، الگوریتم Link-State با استفاده از آن کوتاه ترین مسیر را برای رسیدن به مقصد مورد نظر محاسبه می کند. هر روتر برای خود یک نقشه کامل از شبکه ها ایجاد می کند. نمونه ای از پروتکل مسیریابی Link-State پروتکل ای به نام Open Shortest Path First یا OSPF است.

چند واژه مهم در خصوص پروتکل های Link State وجود دارد که بد نیست با آنها آشنا شوید:

Link-State Advertisement یا LSA :

یک Packet کوچک اطلاعاتی است که در آن اطلاعات مربوط به Routing بین روترها رد و بدل می شود

Topological Database :

مجموعه اطلاعاتی که از LSA ها دریافت می شود

الگوریتم SPF یا Dijkstra :

الگوریتمی است که محاسبات بر روی database های موجود در SPF Tree را انجام می دهد

Routing Table :

یک لیست از مسیرها و Interface های شناسایی شده است.

پروتکل های مسیریابی Link State در عین اینکه به مدت زمان کمتری برای Converge شدن نسبت به پروتکل های مسیریابی Distance Vector برخوردارند در مقابل بوجود آمدن Routing Loop هم نسبت به Distance Vector ها مقاوم تر هستند و کمتر موردی پیش می آید که Routing Loop در پروتکل های Link State ایجاد شود. اما از طرفی دیگر الگوریتم های مورد استفاده در پروتکل های Link State به قدرت پردازشی CPU و حافظه RAM به نسبت پروتکل های Distance Vector نیاز دارند. پروتکل های Link State از یک ساختار سلسله مراتبی و موروثی استفاده می کنند که این ساختار باعث کاهش فاصله ها و نیاز کمتر به انتقال LSA ها می شود.

پروتکل های Link State ازمکانیزم Multicast برای اشتراک گذاری اطلاعات مسیریابی استفاده می کنند.

فقط روترهایی که از پروتکل های مسیریابی Link State استفاده می کنند این Routing Update ها را پردازش می کنند.

Link State ها فقط زمانی اطلاعات روتر را ارسال می کنند که در شبکه تغییری ایجاد شده باشد و صرفا همان تغییر را برای سایر روترها ارسال می کنند ، پیاده سازی پروتکل های مسیریابی Link-State پیچیده تر و پر هزینه تر از پیاده سازی پروتکل های Distance Vector می باشد و هزینه نگهداری آنها نیز به نسبت بیشتر است.

 

معرفی پروتکل های مسیریابی Dynamic Routing سیسکو

منبع: گیک بوی

 

شاید این موارد نیز مورد علاقه شما باشد:

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

آموزش مفاهیم مسیریابی

روش های سوئیچینگ و مسیریابی در شبکه های محلی

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

آموزش تنظیم IP روتر و سوئیچ سیسکو

پیاده سازی Protected Port در سوئیچ سیسکو

راه اندازی DHCP بر روی سوئیچ سیسکو

آموزش SNMP در روتر و سوئیچ های سیسکو

آشنایی با پروتکل RIP

پروتکل OSPF

معرفی پروتکل های مسیریابی Dynamic Routing سیسکو

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو :Static routingاین قابلیت رابه مدیریت شبکه میدهدکه بتواندبصورت دستی یک سریRouteهای خاص رادرRouting Tableروترایجادکند.

Dynamic Routing از پروتکل های مسیریابی یا Routing Protocol برای شناسایی شبکه ها و مقصدها و همچنین پیدا کردن بهترین مسیر برای رساندن بسته اطلاعاتی به مقصد استفاده می کنند.

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو

Dynamic Routing این قابلیت را به Routing Table می دهد که بتواند زمانیکه یک Router خاموش است یا در دسترس نیست یا اینکه یک شبکه جدید به مجموعه اضافه می شود این تغییرات را در Routing Table ها اضافه کند. Dynamic Routing با استفاده از Routing Protocol ها این قابلیت را دارند که بصورت مستمر با شبکه تبادل اطلاعات داشته باشند و وضعیت هر یک از Router های شبکه را بررسی کنند و با استفاده از Broadcast و یا Multicast با هم ارتباط برقرار کنند و اطلاعات Routing Table را بروز کنند. با این روش همیشه توپولوژی شبکه بروز باقی می ماند و همگی دستگاه های روتر شبکه از آخرین Routing Table بروز استفاده می کنند. از پروتکل های Dynamic Routing می توان به Routing Information Protocol یا RIP ، Enhanced Interior Gateway Routing Protocol یا EIGRP و Open Shortest Path First یا OSPF اشاره کرد.

 

 

Dynamic Routing

Dynamic Routing

اما بصورت کلی ما Routing Protocol ها ره به سه دسته کلی تقسیم بندی می کنیم:

Routing Protocol های Distance-Vector :

پروتکل های Distance Vector از معیار Hop Count یا تعداد روترهای مسیر برای Metric در Routing Table های خود استفاده می کنند. الگوریتم مورد استفاده در اینگونه از پروتکل ها بسیار ساده است و Routing Table با محاسبات ساده ریاضی ایجاد می شود. پروتکل های Distance Vector معمولا برای شبکه های کوچکی که کمتر از 16 عدد Router در آنها وجود دارد مورد استفاده قرار می گیرند در واقع این نوع پروتکل ها با کم کردن تعداد Router های مسیر از به وجود آمدن Loop در شبکه یا بهتر بگوییم Routing Loop در شبکه جلوگیری می کنند.

این پروتکل ها در وهله های زمانی معین Routing Table های خود را با یکدیگر یکسان سازی می کنند ، یکی از مشکلات الگوریتم های Distance Vector در این است که کلیه اطلاعات موجود در Routing Table را حتی با کوچکترین تغییر برای سایر روترهای مجموعه ارسال می کنند و Incremental Update را در واقع پشتیبانی نمی کردند که در نسخه های جدید الگوریتم های Distance Vector این مشکل حل شد. الگوریتم های مسیریابی مثل RIPv1 و IGRP از این نوع Routing protocol ها هستند.

Routing Protocol های Link-State :

در پروتکل های Routing ای که بصورت Link State کار می کنند تفاوت محسوسی با حالت Distanced Vector وجود دارد. الگوریتم های مورد استفاده در این نوع پروتکل ها نسبت به Distanced Vector ها کاملا متفاوت عمل می کند و دارای پیچیدگی های خاص خود می باشد، در این الگوریتم ها از فاکتورهایی مثل Hop Count ، فاصله ، سرعت لینک و ترافیک بصورت همزمان برای تعیین بهترین مسیر و بهترین cost برای انجام عملیات Routing استفاده می شود. آنها از الگوریتمی به نام Dijkstra برای تعیین پایینترین cost برای Route ها استفاده می کنند.

روترهایی که از پروتکل های Link State استفاده می کنند فقط زمانی Routing Table های همدیگر را یکسان سازی می کنند که چیز جدیدی به Routing Table یکی از Router ها اضافه شده باشد. به همین دلیل هم کمترین ترافیک را در هنگام یکسان سازی Routing Table با همدیگر ایجاد می کنند. الگوریتم های مسیریابی مثل OSPF و IS-IS از این نوع پروتکل های Link State هستند.

Routing Protocol های Hybrid :

همانطور که از نام این نوع پروتکل Routing نیز پیداست این نوع پروتکل ترکیبی از پروتکل های Distance Vector و Link State است و در واقع مزایای هر یک از این نوع پروتکل ها را در خود جای داده است. زمانیکه صحبت از قدرت پردازشی روترها می شود از قابلیت های Distance Vector ها (به دلیل پردازش کمتر) و زمانیکه صحبت از تبادل Routing Table ها در شبکه می باشد از قابلیت های Link State ها استفاده می کند. امروزه تقریبا همه شبکه های بزرگ در دنیا از پروتکل های Hybrid استفاده می کنند ، الگوریتم مسیریابی مثل EIGRP از انواع پروتکل های Hybrid Routing هستند.

 

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو

منبع: گیک بوی

 

شاید این موارد نیز مورد علاقه شما باشد:

فعال سازی روتینگ در سوئیچ لایه سه سیسکو

آموزش روتینگ سوئیچ لایه سه سیسکو

روش های سوئیچینگ و مسیریابی در شبکه های محلیش

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

آموزش مفاهیم مسیریابی

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

آموزش تنظیم IP روتر و سوئیچ سیسکو

مفهوم Dynamic Routing در روتر سیسکو

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP :پروتکل Rip از نوع Distance Vector می باشد و به طور کلی از الگوریتم مسیر یابی Bellmanford استفاده می کند. این الگوریتم بسیار سبک است و به همین دلیل Load بسیار کمی روی CPU و RAM روتر می اندازد.

مشخصات پروتکل مسیریابی RIP

Administrative Distance (AD) = 120
Metric = Hop Count
در Routing Table با حرف R نشان داده می شود.
Infinite Metric = 16

دو Version نیز دارد که به RIP V1 و RIPv2 معروف است.

در Routing protocol بین روتر ها بسته های update ارسال می شود که شامل اطلاعات مربوط به شبکه هایی است که آن روتر در اختیار دارد.

در RIP V1 بسته های update با خود Subnet mask حمل نمی کنند در نتیجه نسخه اول RIP از subnetting ، supernetting و VLSM پشتیبانی نمی کند و بسته های update به آدرس ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵ ارسال می شود.

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

در RIPv2 بسته های update با خود Subnet mask حمل می کنند پس بر خلاف نسخه اول ، این نسخه از subnetting ، supernetting و VLSM پشتیبانی می کند و بسته های update به آدرس ۲۲۴.۰.۰.۹ که یک آدرس از نوع multicast است ، ارسال می شود.

Update های RIP هر ۳۰ ثانیه یک باربه صورت Full ارسال می شود.

RIP V1 اهراز هویت (Authentication) ندارد.
RIPv2 اهراز هویت ( Authentication ) دارد.
به طور کلی RIP ، Convergence Time بالایی دارد و دید به Topology Table شبکه ندارند در نتیجه مستعد Loop است به همین دلیل این Routing protocol روش هایی برای جلوگیری از Loop در اختیار دارد.

روش های جلوگیری از Loop

Split Horizon بدین معنااست که روتر حق نداردمسیری راکه ازیک روتر دیگرگرفته است دوباره به آن روتر اعلام کند.
Route Poisoning بدین معنا ست که اگر مسیری قطع شده آن مسیر با Infinite Metric=16 نشان داده شود .
Triggered Update بدین معنا است که روتر نباید صبر کند تا زمان Full update ( که هر ۳۰ ثانیه یک بار است) برسد.بلکه هر موقع نیاز به Route Poisoning شد بسته update را در همان لحظه ارسال کند .

Hold down Timer بدین معنا است که هر زمان بسته Update به روتری رسید ۱۸۰ ثانیه صبر کند و سپس تغییرات را در Routing Table خود اعمال کند.
Split Horizon With Poison Reverse بدین معنا است که روتر حق ندارد مسیری را که از یک روتر دیگر گرفته است دوباره به آن روتر اعلام کند مگر اینکه آن مسیر Route Poison شده باشد.
و بدین صورت و بااستفاده ازاین پنج روش RIP قادراست درصورت به وجودآمدن Loopتا حدی ازبروزفاجعه جلوگیری کند.

برای یادگیری دستورات RIP به بررسی یک سناریو می پردازیم.

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

ما می خواهیم با استفاده از روش RIP ارتباط تمامی روتر ها و سوئیچ ها را با یکدیگر برقرار کنیم.در ابتدا باید وارد هر یک از روتر ها شده و اینترفیس های مربوطه را روشن کرده سپس به آن ها IP های مورد نظر را بدهیم و بعد از این config کردن RIP را آغاز می کنیم.

اختصاص IP Address برای اینترفیس های Fast Ethernet و Serial روتر

با استفاده ازدستورات زیردرقسمت CLI روترها بر اساس سناریو آموزش IP های اینترفیس های روتر رواختصاص میدیم:

Router-1:
Router(config)#interface fastehernet0/0
Router(config-if)#ip address 192.168.1.1 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
Router(config-if)#exit
Router(config)#interface serial0/0
Router(config-if)#ip address 10.10.10.1 255.255.255.0
Router(config-if)#clack rate 64000
Router(config-if)#no shutdown
Router(config-if)#exit

Router-2:
Router(config)#interface serial0/0
Router(config-if)#ip address 10.10.10.2 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
Router(config-if)#exit
Router(config)#interface serial0/1
Router(config-if)#ip address 11.11.11.1 255.255.255.0
Router(config-if)#clack rate 64000
Router(config-if)#no shutdown
Router(config-if)#exit

Router-3:
Router(config)#interface fastehernet0/0
Router(config-if)#ip address 192.168.1.1 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
Router(config-if)#exit
Router(config)#interface serial0/0
Router(config-if)#ip address 11.11.11.2 255.255.255.252
Router(config-if)#no shutdown
Router(config-if)#exit

بعد از اختصاص IP ها بر روی اینترفیس روترها حال نوبت به کانفیگ ارتباط این ۲ شبکه و روترها باهم با استفاده از پروتکل RIP هست که برای انجام این کار نیز دستورات زیر را بر روی روترها انجام میدیم:

Router-1
Router(config)#router rip 
Router(config-router)#net
Router(config-router)#network 172.16.88.0
Router(config-router)#network 10.10.10.0
Router(config-router)#exit

Router-2
Router(config)#router rip 
Router(config-router)#net
Router(config-router)#network 11.11.11.0
Router(config-router)#network 10.10.10.0
Router(config-router)#exit

Router-3
Router(config)#router rip 
Router(config-router)#net
Router(config-router)#network 192.168.1.0
Router(config-router)#network 11.11.11.0
Router(config-router)#exit

 

پیاده سازی پروتکل مسیریابی RIP

سایر مطالب مرتبط با یان مقاله:

آشنایی با پروتکل RIP

پروتکل OSPF

آموزش مفاهیم مسیریابی

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

روش های سوئیچینگ و مسیریابی در شبکه های محلی

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

آموزش پیکربندی پروتکلهای بردار فاصله

پروتکل OSPF

پروتکل OSPF

پروتکل OSPF

پروتکل OSPF :پروتکل مسیریابی OSPF پروتکل قدرتمند و پرطرفداری است که در RFC 2328 شرح داده شده است. این پروتکل برای پیدا کردن Neighbor یا در واقع روترهای متصل به خود  از Hello Message استفاده میکند. پیام Hello به آدرس Multicast 224.0.0.5)AllSPFRouters) ارسال میگردد اگر در رسانه ای خاص Multicast قابل استفاده نباشد، از Unicast استفاده میکند (در این حالت آدرس همسایه باید از قبل تنظیم شده باشد).

آشنایی با پروتکل OSPF

پروتکل مسیریابی Open Shortest Path First که به اختصار OSPF نامیده می شود یک پروتکل مسیریابی Link state است که میتواند ترافیک های مربوط به پروتکل IP را مدیریت کند. پروتکل OSPF نسخه های مختلفی دارد که در حال حاضر از نسخه ۲ آن بیشتراستفاده می شود.OSPF بصورت انحصاری توسط شرکت ها ارائه میشوند و یک پروتکل کاملا جامع و بدون وابستگی به هیچ برند خاصی است ، تقریبا همه روترهایی که در دنیا وجود دارند از پروتکل OSPF پشتیبانی می کنند.

پروتکل مسیریابی Open Shortest Path First یا پروتکل OSPF از الگوریتم Shortest Path First یا SPF که توسط Dijkstra طراحی شده است برای جلوگیری از به وجود آمدن Routing Loop در توپولوژی شبکه ها استفاده می کند و به نوع یک شبکه Loop Free ایجاد می کند. پروتکل OSPF فرآیند Convergence سریعی دارد و از طرفی قابلیت Incremental Update را نیز با استفاده ازLSA یا Link State Advertisement فراهم می کند. پروتکل مسیریابی OSPF یک پروتکل Classless است و به شما این اجازه را می دهد که برای طراحی یک ساختار سلسله مراتبی شبکه از VLSM و Route Summarization به راحتی استفاده کنید.

معرفی پروتکل OSPF

معرفی پروتکل OSPF

معایب پروتکل OSPF

مهمترین معایبی که در پروتکل OSPF وجود دارد این است که OSPF برای نگهداری لیست OSPF Neighbor ها ، توپوپولوژی شبکه که شامل یک دیتابیس از تمامی روترها و Route های موجود در آنهاست و همچنین Routing Table خود روتر به حافظه RAM نسبتا بیشتری در مقایسه با پروتکل های Distance Vector نیاز دارد.همچنین پروتکل OSPF به قدرت پردازشی یا CPU بیشتری برای اجرا کردن الگوریتم SPF نیاز دارد و همین موارد باعث می شود که OSPF در رده بندی پروتکل های مسیریابی پیچیده یا Complex Protocol قرار بگیرد. دو مفهوم بسیار مهم در مواردی که می خواهید از پروتکل OSPF استفاده کنید وجود دارند که اولین مفهوم Autonomous System و دومین مفهوم Area می باشد.

تنظیمات اولیه در OSPF

Area در OSPF برای ایجادکردن ساختارمسیریابی سلسله مراتبی یا موثری(Hierarchical Routing)در یک Autonomous System استفاده میشود. Area ها تعیین کننده این هستندکه چگونه وبه چه اندازه اطلاعات مربوط بهRoutingبایستی درشبکه به اشتراک گذاشته شود. OSPF دولایه وراثت یاHierarchyدارد،لایهBackboneیاArea 0 ولایه های خارج ازBackboneیاAreaهای بین عدد۱تا۶۵۵۳۵،این دوAreaای متفاوت هستندکه میتوان دربین آنهااطلاعات مسیریابی راSummarizeکرد. RouteSummarizationبه ما کمک میکندکه بتوانیم Routing Tableهای خودرافشرده سازی وکوچکترکنیم.تمامی Areaها بایستی بهArea 0متصل شوندوتمامی روترهادراینAreaازیک توپولوژی یکسان استفاده میکنند.

 

 

سایر مطالب مرتبط با یان مقاله:

آموزش مفاهیم مسیریابی

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

روش های سوئیچینگ و مسیریابی در شبکه های محلی

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

آموزش پیکربندی پروتکلهای بردار فاصله

 

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

تا به اینجای کار با نحوه پیکر بندی چندین پروتکل از نوع بردار فاصله (DV) آشنا شدید. حال در این فصل از سری مقاله های آموزش سیسکو به مباحث پیشرفته تری در مورد پروتکل های مسیریابی خواهیم پرداخت.

پروتکل هایی که در این فصل به آنها میپردازیم شامل OSPF و EIGRP است.

لینک دانلود: پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

فرمت: PDF

حجم: 1.62 MB

 

فصل اول آشنایی با سوئیچ سیسکو

فصل دوم مدیریت سوئیچ و روتر سیسکو

فصل سوم آموزش اولیه مفاهیم پل ها و سوئیچ های سیسکو

فصل چهارم آموزش پیکربندی VLAN سوئیچ سیسکو

فصل پنجم آموزش مفاهیم مسیریابی

فصل ششم آموزش پیکربندی پروتکل های بردار فاصله

مطالب مرتبط:

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

روش های سوئیچینگ و مسیریابی در شبکه های محلی

آموزش پیکربندی پروتکل های بردار فاصله

آموزش پیکربندی پروتکلهای بردار فاصله

آموزش پیکربندی پروتکلهای بردار فاصله

در فصل های قبل دانشی در مورد انواع پروتکل های مسیریابی، مزایا و معایب آن ها را کسب کردید. در این فصل با تنظیمات پروتکل های مسیریابی بردار فاصله (DV) و پیکربندی دو نمونه از این پروتکل ها آشنا خواهید شد. پروتکل های IGRP و RIP از جمله پروتکل های بردار فاصله میباشند.

لینک دانلود: آموزش پیکربندی پروتکل های بردار فاصله

فرمت: PDF

حجم: 5.75 MB

 

فصل اول آشنایی با سوئیچ سیسکو

فصل دوم مدیریت سوئیچ و روتر سیسکو

فصل سوم آموزش اولیه مفاهیم پل ها و سوئیچ های سیسکو

فصل چهارم آموزش پیکربندی VLAN سوئیچ سیسکو

فصل پنجم آموزش مفاهیم مسیریابی

فصل هفتم آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

 

مطالب مرتبط:

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

روش های سوئیچینگ و مسیریابی در شبکه های محلی

آموزش مفاهیم مسیریابی

آموزش مفاهیم مسیریابی

آموزش مفاهیم مسیریابی

همانطور که میدانید اینترنت مجموعه ای از شبکه های محلی است و با استفاده از دستگاه هایی به نام روتر به یکدبگر متصل شده اند.

درواقع زمانی که کامپیوترهانیاز داشته باشند تا در شبکه های محلی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، از آدرس دهی لایه 2 و دستگاه های لایه 2 استفاده میکنند.

نحوه عملکرد سوئیچ در فصل های قبل به صورت مفصل مورد بررسی قرار گرفته است.

حال برای اینکه شبکه های محلی بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند نیاز به یک آدرس دهی سراسری به نام آدرس IP است.

از آنجایی که از آدرس دهی IP برای مسیریابی بین شبکه های محلی استفاده میشود نیاز به یک دستگاه به نام Router احساس میشود تا بتوان بسته های شبکه های محلی را به مقصد تحویل داد.

در واقع هر شبکه محلی که نیاز داشته باشد تا با سایر شبکه های محلی در ارتباط باشد نیاز به یک روتر دارد. روتر به عنوان دروازه بین شبکه محلی با سایر شبکه ها شناخته شده که اصطلاحا به آن Gateway گفته میشود.

هر اینترفیسی که بر روی روتر قرار دارد دارای یک آدرس IP است و این IP باید در محدوده آدرس شبکه ای باشد که اینترفیس به آن متصل شده است.

 

لینک دانلود: آموزش مفاهیم مسیریابی

فرمت: PDF

حجم: 5.55 MB

فصل اول آشنایی با سوئیچ سیسکو

فصل دوم مدیریت سوئیچ و روتر سیسکو

فصل سوم آموزش مفاهیم اولیه پل ها سوئیچ های سیسکو

فصل چهارم آموزش پیکربندی VLAN سوئیچ سیسکو

فصل ششم آموزش پیکربندی پروتکلهای بردار فاصله

فصل هفتم آموزش پیکربندی پروتکل های مسیریابی پیشرفته

 

مطالب مرتبط:

دستورات تنظیمات روتر و سوئیچ سیسکو

پروتکل های مسیریابی Classful vs Classless

مراحل بوت شدن روتر سیسکو

Inter Vlan Routing از طریق روتر